Je hart volgen, gemakkelijker gezegd dan gedaan


 

Voor veel middelbare scholieren is het de moeilijkste keuze van hun leven, althans van hun leven tot dan toe. Wat ga ik doen als ik mijn middelbare schooldiploma in mijn zak heb?
Kies je dan met je verstand of met je hart? Met je verstand kiezen betekent: voor die studie kiezen, waarmee je gemakkelijk werk kunt vinden en waar je dus een voorspoedige carrière mee kunt opbouwen. Zo wordt tegenwoordig vooral bij meisjes gestimuleerd om voor techniek te kiezen: aan dat soort mensen is grote behoefte, dan heb je goede toekomstperspectieven.
Maar de meeste scholieren kiezen liever met hun hart: wat vind ik leuk, wat daagt me uit. In de tijd dat ik zelf studeerde (de zeventiger jaren) was kunstgeschiedenis een heel populaire studie, heel boeiend en verrijkend; alleen banen voor kunsthistorici waren uitermate schaars.
Kies ik met mijn verstand of met mijn hart: dat is niet altijd een gemakkelijke keuze.

 

Toch vinden we ook, dat er situaties in het leven zijn, waarin je met je hart zou moeten kiezen. Vroeger, toen trouwen een vanzelfsprekendheid was, was men van mening dat de keuze voor je partner een keuze van het hart moest zijn, alhoewel dat lang niet overal ter wereld zo is. Er zijn landen waar een huwelijk allereerst een familiezaak is, waarbij vaak de (financiële) belangen van de familie voorop staan. Niks geen eigen keuze!
In ons land gaan mensen vaak uit praktische motieven samenwonen. Dat is ook niet onlogisch, want terwijl het leven vroeger redelijk voorspelbaar was (mensen bleven vaak in of bij de plaats wonen waar ze geboren waren, mensen hadden hun leven lang vaak dezelfde baan) is het leven nu veel dynamischer; mensen veranderen gemakkelijk van baan, verhuizen dikwijls en contacten via de elektronische media zijn vaak net zo belangrijk als daadwerkelijke ontmoetingen.

 

Maar bij dit alles mag je je de vraag stellen: Is dit het leven waar ik zelf voor kies? Doe ik de dingen omdat ik er voor gekozen heb, of heb ik meer het gevoel, dat er van alles moet, en dat ik meer geleefd word, dan dat ik zelf leef.

 

Ik hoorde van mensen die met pensioen gingen , en die toen besloten naar de derde wereld te gaan: “Heel mijn leven heb ik voor mijzelf gewerkt, nu wil ik ook iets voor anderen gaan betekenen en mijn kennis en ervaring inzetten voor mensen die veel minder hebben dan ikzelf. Vroeger zou ik dit wel gewild hebben maar toen kon ik niet (om allerlei redenen), nu ben ik vrij om te kiezen voor wat ik wil”.
Je zou ook kunnen zeggen, deze mensen hebben een heel leven nodig gehad, om te ontdekken wat ze eigenlijk wilden. Want wat je echt wil, wat jouw leven echt de moeite waard maakt, dat moet je ontdekken en dat kost tijd.

 

Je hart volgen: dat lukt je niet zomaar, je moet eerst ontdekken wat er leeft in je hart, en welke valkuilen je tegen kunt komen als je op zoek gaat naar wat er leeft in je hart.
En tegelijk is het een enorme uitdaging, ontdekken wat jouw leven de moeite waard maakt; leven, en niet geleefd worden. Niet meedrijven op de stroom, maar je eigen koers uitzetten, desnoods tegen de stroom in. Je hart volgen, dat is jezelf ontdekken, ervaren hoe uniek je bent, hoe uniek jouw mogelijkheden zijn, en die dan benutten.
Dat is de weg van het hart.